Rolnictwo

Wszystko o nowoczesnym rolnictwie

Zwalczanie szkodników upraw metodami biologicznymi IV

  • Marzec
  • 11

Zwalczanie szkodników upraw metodami biologicznymi IV

Badania porównawcze udowodniły, że prace nad wprowadzeniem do środowiska etnofagów są znacznie tańsze i bardziej skuteczne, niż nad środkami chemicznymi. Na około 100 sprawdzanych gatunków, 25 % udaje się zaaklimatyzować w sposób trwały, natomiast w

przypadku substancji chemicznych odrzuconych zostaje 99,99% związków.

Pewne cechy sprawiają, że jedne etnofagi lepiej sprawdzają się w danym środowisku od innych. Jest to na przykład upodobanie środowiskowe podobne do szkodnika, ruchliwość i drapieżność połączona z umiejętnością szybkiego znalezienia ofiary, rozmnażanie w takim tempie i porze, aby zgrało się z czasem i liczbą szkodników. Etnofag nie powinien zagrażać innym organizmom pożytecznym, powinien znaleźć żywiciela pośredniego pomiędzy okresami występowania szkodników ale nie mogą to być inne organizmy pożyteczne. Ze względów hodowlanych, dobrze jeżeli jakąś formę takiego osobnika można zahamować w rozwoju, zgromadzić i przechowywać w zapasie.

Obok zwierząt do zwalczania szkodników można wykorzystywać także organizmy chorobotwórcze. Wśród bakterii udało się odnaleźć Bacillus thuringensis tworzącą kryształki toksyny umożliwiające rozpuszczenie ściany komórkowej i uwolnienie zarodników. Po zjedzeniu przetrwalników przez gąsienice, dostają się one do jej przewodu pokarmowego i uśmiercają tego szkodnika po około dobie. Pierwsze badania polowe z bakterią przeprowadzono w I poł. XX w., obecnie biopreparaty zawierające bakterie są produkowane w wielu krajach w tysiącach ton do zwalczania około 150 gatunków motyli żerujących na roślinach uprawnych.

Grzyby do zwalczania szkodników zostały po raz pierwszy zastosowane w 1893 r. przez mikrobiologa rosyjskiego, Ilję Miecznikowa (laureata nagrody Nobla). Grzybem zarażono szkodniki buraków, śmiertelność wśród nich sięgała nawet 80%.

Do zwalczania chwastów udało się wykorzystać owady roślinożerne. W USA przywleczony z osadnikami z Europy opanował ogromne połacie pól, uniemożliwiając wypas bydła. Dzięki zastosowaniu  Chrysolina hyperici i Chrysolina quadrigemina udało się opanować plagę. Podobnie opuncja zawleczona do Australii rozprzestrzeniała się w sposób niekontrolowany do czasu zastosowania gąsienicy motyla Cactoblastis cactorum , który do 1936 r. zlikwidował 90% opuncji.

Tags: biologiczne, chemiczne, metody, plony, środowisko, szkodniki, uprawy, zbiory, zwalczanie, związki

nowoczesny sprzęt

Zwalczanie szkodników upraw metodami biologicznymi III

  • Luty
  • 28

Zwalczanie szkodników upraw metodami biologicznymi III

Może to spowodować więcej szkód, zwłaszcza jeżeli osobnik taki nie będzie posiadał w danym środowisku żadnego wroga, mogącego ograniczyć jego populację. Dlatego przeniesienie nowych organizmów musi zostać poprzedzone wnikliwymi badaniami.

Prowadzone są także prace nad wyhodowaniem etnofagów lepiej przystosowanych do danego klimatu, bardziej płodnych, odpornych na przynajmniej część środków ochrony roślin. Na przykład gambuzja pospolita, gatunek słodkowodnej ryby zamieszkujący południowo-zachodnią część Stanów Zjednoczonych, żywi się larwami komarów. Przed upowszechnieniem się środków chemicznych sprowadzono ją do Portugalii, Hiszpanii, południowej Francji, Włoch, na Bałkany, Węgry, do Armenii, Gruzji, Ameryki Południowej (Argentyna, Boliwia, Chile), na Hawaje i wielu innych krajów, jako sposób walki z malarią. Szczęśliwie okazała się także dosyć odporna na zanieczyszczenie wód.

Stonkę ziemniaczaną zwalcza zbrojec dwuplamy (Perillus bioculatus), drapieżny pluskwiak z Ameryki Północnej, żywiący się larwami stonki. Został sprowadzony do Europy do walki z tą plagą, ale jak dotąd źle znosi tutejsze zimy.

Sprowadzane z odległych miejsc, a stąd źle przystosowane do nowych warunków organizmy wymagają starannej, osobnej hodowli, przed okresem spodziewanego, masowego pojawienia się szkodników. Następnie muszą być wprowadzone na zagrożona uprawę, co może być kłopotliwe. O wiele bezpieczniej i wygodniej jest korzystać z gatunków miejscowych, rodzimych.

Złotook drapieżny (Chrysoperla carnea) pospolicie występuje w Polsce, jest to niezwykle dekoracyjny, złocisto-zielony owad o długich, przeźroczystych skrzydłach, podobnych do skrzydeł ważki. Występuje licznie w lasach i na polach, jesienią chętnie wlatuje do mieszkań i domów, aby bezpiecznie przeczekać zimę. Podobnie jak biedronka dwukropka zjada ogromne ilości larw i dorosłych osobników mszycy. Larwy złotooka hoduje się na skale przemysłową, a następnie umieszcza w szklarniach. Złotooki występują praktycznie na całym świecie i nie mają problemów z przystosowaniem się do różnych warunków.

Przemysłowo hodowany jest także kruszynek, mała błonkówka żywiąca się jajami m.in. owocówki jabłkóweczki. Mają ogromne znaczenie w gospodarce człowieka, jako kontrolerzy populacji wielu szkodników upraw.

Tags: biologiczne, hawaje, klimat, metody, ryba, szkodniki, tępienie, uprawy, zbiory, zwalczanie

nowoczesny sprzęt