Nazwa chroniona pochodzenia produktu regionalnego a oznaczenie geograficzne

• Kwiecień
• 27

Nazwa chroniona pochodzenia produktu regionalnego a oznaczenie geograficzne

Z nazwy chronionej pochodzenia może korzystać produkt regionalny, w przypadku którego produkcja surowców i cały proces ich przetwarzania odbywa się na konkretnym obszarze, wykorzystywanym przez nazwę produktu. Jakość i cechy produktu muszą być wynikiem pochodzenia z danego środowiska naturalnego.

Chronione oznaczenia geograficzne odnoszą się do produktów pochodzących z regionu, którego nazwę noszą, ale związek ten nie jest aż tak bliski. Produkt musi być wytwarzany w danym regionie ale wystarczy że będzie tu miała miejsce tylko jedna faza produkcji (surowce mogą pochodzić z innego miejsca). Pomiędzy produktem a regionem musi istnieć związek, ale jego charakterystyka nie musi być wyłączna.

Aby nazwa produktu została zarejestrowana musi być sama w sobie szczególna lub wyrażać szczególny charakter produktu. Nie może wprowadzać w błąd, szczególnie co do cech wyrobu, i musi być zgodna ze specyfiką lub oczekiwaniami konsumenta z punktu widzenia charakterystyki produktu. Nie mogą być zarejestrowane nazwy rodzajowe, które stały się nazwą powszechną produktu rolnego lub artykułu spożywczego.

Nie może zostać zarejestrowana jako nazwa pochodzenia lub oznaczenie geograficzne, jeżeli nie pokrywa się z nazwą odmiany roślin lub rasy zwierząt i może wprowadzić konsumentów w błąd co do prawdziwego pochodzenia wyrobu.

Chroniona nazwa pochodzenia (PDO) oznacza nazwę regionu, miejsca a w szczególnych wypadkach kraju używaną do opisu produktu pochodzącego z tego regionu, miejsca lub kraju. Jakość i cechy charakterystyczne są związane ze szczególnym otoczeniem geograficznym, właściwymi dla niego czynnikami geograficznymi i ludzkimi. Proces produkcji, przetwarzania i przygotowywania odbywa się na określonym obszarze.

Produkty mogą się także ubiegać o świadectwo szczególnego charakteru. Jest to cecha lub zespół cech odróżniający produkt od innych podobnych tej samej kategorii. Cechą taką nie jest wygląd, jakościowy lub ilościowy skład czy sposób produkcji. O ich specyfice decyduje element tradycyjny np. są wytwarzane na bazie tradycyjnych surowców, posiadają tradycyjny skład, ich produkcja opiera się na tradycyjnych sposobach wytwarzania.

Muszą posiadać opis metody produkcji, pochodzenie i charakterystykę surowca, użytych składników, właściwości fizycznych, chemicznych, mikrobiologicznych oraz procedury kontroli jakim zostały poddane.

Tags: cechy, chroniona, jakość, produkt, przetwarzanie, regionalny, środowisko, surowce, związek

Zwalczanie szkodników upraw metodami biologicznymi IV

• Marzec
• 11

Zwalczanie szkodników upraw metodami biologicznymi IV

Badania porównawcze udowodniły, że prace nad wprowadzeniem do środowiska etnofagów są znacznie tańsze i bardziej skuteczne, niż nad środkami chemicznymi. Na około 100 sprawdzanych gatunków, 25 % udaje się zaaklimatyzować w sposób trwały, natomiast w

przypadku substancji chemicznych odrzuconych zostaje 99,99% związków.

Pewne cechy sprawiają, że jedne etnofagi lepiej sprawdzają się w danym środowisku od innych. Jest to na przykład upodobanie środowiskowe podobne do szkodnika, ruchliwość i drapieżność połączona z umiejętnością szybkiego znalezienia ofiary, rozmnażanie w takim tempie i porze, aby zgrało się z czasem i liczbą szkodników. Etnofag nie powinien zagrażać innym organizmom pożytecznym, powinien znaleźć żywiciela pośredniego pomiędzy okresami występowania szkodników ale nie mogą to być inne organizmy pożyteczne. Ze względów hodowlanych, dobrze jeżeli jakąś formę takiego osobnika można zahamować w rozwoju, zgromadzić i przechowywać w zapasie.

Obok zwierząt do zwalczania szkodników można wykorzystywać także organizmy chorobotwórcze. Wśród bakterii udało się odnaleźć Bacillus thuringensis tworzącą kryształki toksyny umożliwiające rozpuszczenie ściany komórkowej i uwolnienie zarodników. Po zjedzeniu przetrwalników przez gąsienice, dostają się one do jej przewodu pokarmowego i uśmiercają tego szkodnika po około dobie. Pierwsze badania polowe z bakterią przeprowadzono w I poł. XX w., obecnie biopreparaty zawierające bakterie są produkowane w wielu krajach w tysiącach ton do zwalczania około 150 gatunków motyli żerujących na roślinach uprawnych.

Grzyby do zwalczania szkodników zostały po raz pierwszy zastosowane w 1893 r. przez mikrobiologa rosyjskiego, Ilję Miecznikowa (laureata nagrody Nobla). Grzybem zarażono szkodniki buraków, śmiertelność wśród nich sięgała nawet 80%.

Do zwalczania chwastów udało się wykorzystać owady roślinożerne. W USA przywleczony z osadnikami z Europy opanował ogromne połacie pól, uniemożliwiając wypas bydła. Dzięki zastosowaniu  Chrysolina hyperici i Chrysolina quadrigemina udało się opanować plagę. Podobnie opuncja zawleczona do Australii rozprzestrzeniała się w sposób niekontrolowany do czasu zastosowania gąsienicy motyla Cactoblastis cactorum , który do 1936 r. zlikwidował 90% opuncji.

Tags: biologiczne, chemiczne, metody, plony, środowisko, szkodniki, uprawy, zbiory, zwalczanie, związki