Rolnictwo

Wszystko o nowoczesnym rolnictwie

Zwalczanie szkodników upraw metodami biologicznymi I

  • Luty
  • 11

Zwalczanie szkodników upraw metodami biologicznymi I

Metoda polega na zwalczaniu szkodników przy pomocy organizmów, będących ich naturalnymi wrogami. Obecnie pod ta nazwą rozumie się także inne metody, których celem jest zmniejszenie populacji szkodników a równocześnie zminimalizowanie szkodliwości działania metody na środowisko naturalne.

Określenie „szkodnik” jest w dużej mierze umowne, zwykle to organizm przynoszący straty dla gospodarki człowieka. Należą do nich zwierzęta uszkadzające rośliny uprawne oraz przechowywane w różnego rodzaju magazynach, zakładach przetwórczych. Uszkadzające drzewa, krzewy leśne i parkowe, materiały drewnopochodne, tekstylne, książki i księgozbiory, produkty spożywcze i inne.

Zaliczamy do nich część nicieni, ślimaków, wijów, roztoczy, gryzonie i przede wszystkim owady. Oprócz uszkadzania roślin i zmniejszania plonu przenoszą także wirusy, bakterie i grzyby. Dobrym przykładem są mszyce, przyczyniające się do przenoszenia najgroźniejszej choroby śliw – szarki.

Za masowe pojawienie się szkodników biolodzy winią przede wszystkim intensyfikację rolnictwa oraz uprawy jednego gatunku roślin na dużej powierzchni.

Termin metod biologicznych można zastąpić ekologicznymi metodami zwalczania szkodników lub proekologicznymi zabiegami ochronnymi i profilaktycznymi.

Zaliczamy do nich wykorzystanie wszelkiego rodzaju organizmów, metody agrotechniczne i zabiegi biotechniczne.

Działania ekologiczne nie są jeszcze rozwinięte w wystarczającym stopniu, odpowiedzialne za ten stan są niskie nakłady finansowe przeznaczane na badania nad tego typu metodami, w odróżnieniu od np. przemysłu chemicznych środków ochrony roślin. Dlatego przeważnie stanowią jedynie alternatywę dla metod chemicznych, chętniej wykorzystywane w ogródkach przydomowych niż na polach i plantacjach przemysłowych.

Obecnie rolnictwo stara się prowadzić działania zintegrowane, stosując kilka metod ekologicznych równocześnie i w ograniczonym stopniu metody chemiczne.

Efektem chemizacji rolnictwa jest np. zanikanie populacji dżdżownic, bez których nie można sobie wyobrazić żyznej gleby. Lata zwalczania szkodników wyłącznie w ten sposób doprowadziły do wyniszczenia organizmów glebowych, także tych pożytecznych, napowietrzających ziemię i wytwarzających próchnicę.

Tags: biologiczne, drewno, gospodarka, metody, organizm, spożywcze, szkodniki, uprawy, zwalczanie

nowoczesny sprzęt

Hodowla raków w Polsce

  • Luty
  • 5

Hodowla raków w Polsce

 

W Europie od średniowiecza hodowano raki ze względu na ich smaczne mięso. Duża część pochodziła z terenów Rosji, państw Bałtyckich i Polski, obecnie na kontynencie spożywa się około 10 000 ton rocznie.

Pierwsza połowa XX w. przyniosła duże straty w źródłach pozyskiwania raków, głównie na skutek rabunkowej gospodarki bez stosowania przepisów ochronnych, degradacji terenów podmokłych i zanieczyszczenia wód.

Sytuację poprawiła budowa oczyszczalni ścieków, ograniczenie użycia nawozów mineralnych w rolnictwie, podniesienie się świadomości ekologicznej i realizowanie założeń ochrony środowiska przez administrację państwową.

Na rynku europejskim istnieje duży deficyt na najbardziej cenione gatunki: raka szlachetnego i błotnego, stwarza to trwałe podstawy do ich hodowli w Polsce.

Kraj zamieszkują 4 gatunki: rak szlachetny, błotny oraz przywiezione z Ameryki Północnej rak pręgowany i sygnałowy. W Europie cena dwóch pierwszych jest znacznie wyższa a zapotrzebowanie większe, niż gatunków introdukowanych. Można się domyślać że taka sytuacja wynika głównie z wielowiekowej tradycji, na przykład w Szwecji już w XVI w. rozpatrywano możliwość ich importu, w Polsce w XII-XV w. głównymi odbiorcami raka szlachetnego byli kupcy niemieccy.

Pierwszy znany przepis na przygotowanie raków pochodzi z książki kucharskiej napisanej w 1682 r.

Do hodowli nadają się zbiorniki przepływowe o chłodnej i bogatej w tlen wodzie, powierzchni około 50 m długości i 8 m szerokości. Wydłużony kształt ułatwia szybki przepływ wody, zapewnia długą linię brzegową z licznymi kryjówkami i norami. Zbiornik należy zabezpieczyć przed rybami drapieżnymi jak szczupak, węgorz, okoń i sum – zwłaszcza osobniki młode i w czasie wymiany pancerza.

Rozróżnia się dwa systemy hodowli: jednopokoleniowy i wielopokoleniowy. W systemie wielopokoleniowym w zbiorniku występują wszystkie kolejne pokolenia raków z rozrodu naturalnego, a dorosłe są co pewien czas odławiane. Stosuje się go w dużych zbiornikach (powyżej 5 ha) gdzie nie ma możliwości spuszczenia wody. Bardziej odpowiedni dla raków błotnych niż szlachetnych.

W systemie jednopokoleniowym w każdym zbiorniku występuje tylko jedno pokolenie. Nie powinien przekraczać powierzchni 0,5 ha, mieć możliwość spuszczenia wody oraz nie zamulone, twarde dno. Potrzebne są dodatkowe zbiorniki dla stada matecznego i podhodowania raków do 1 roku życia.

Tags: gospodarka, hodowla, mięso, Polska, raków, Rosja, świadomość

nowoczesne gospodarstwa