Agencja Rynku Rolnego
Agencja powstała w czerwcu 1990 r. Od maja 2004 r. jest agencją płatniczą Unii Europejskiej. W związku z tym zarządza dopłatami z Europejskiego Funduszu Gwarancji i Orientacji w Rolnictwie, finansującego wydatki przeznaczone na Wspólną Politykę Rolną i Politykę Strukturalną. Zajmuje się dopłatami bezpośrednimi na hektar użytków rolnych, wcześniejszymi emeryturami rolniczymi, programami zalesiania i rolno-środowiskowymi, pomocą dla regionów o niekorzystnych warunkach gospodarowania.
W zakres jej działań wchodzi interwencja rynkowa, subsydia eksportowe, licencje eksportowe i importowe, opłaty cukrowe – finansujące dotacje do cukru eksportowanego, administracja kwotami mlecznymi, poręczenia i kaucje.
Ministerstwo Rolnictwa sprawuje funkcje koordynujące nad ARR, posiadając odpowiednią strukturę na szczeblu departamentu. Oddziały regionalne Agencji zostały utworzone na poziomie województwa i zajmują się interwencją rynkową w danym regionie. Do ich zadań należy wprowadzanie wniosków o dotacje z programów do komputerowej bazy danych, akceptacja planów przedsięwzięć, wybór wniosków do realizacji odpowiednio do posiadanych środków, wyliczanie dopłat i wysyłanie wniosków do centrali z prośbą o przekazanie środków, kontrola i monitoring projektów, wykonywanie dopłat na rzecz rolników.
Agencja ma za zadanie sprawdzanie deklaracji wydatków z funduszy strukturalnych, przeprowadzanie certyfikacji wydatków wobec Komisji Europejskiej oraz przesyłanie do niej wniosków o płatność, kontrolowanie instytucji zarządzających programami operacyjnymi, przekazywanie środków finansowych rolnikom oraz monitoring finansowy wraz z gromadzeniem danych statystycznych.
Po przystąpieniu do Unii polscy rolnicy zostali narażeni na konkurencję gospodarczą ze strony gospodarstw działających w ramach UE od dawna, dysponujących już odpowiednią wiedzą dotyczącą uczestnictwa w mechanizmach rynkowych. Dlatego do zadań Agencji włączono przekazywanie rolnikom i przedsiębiorcom związanych z rolnictwem niezbędnych informacji określających zasady funkcjonowania oraz wymogi, jakie muszą spełnić aby w pełni korzystać ze środków i programów unijnych. Przed akcesją ARR zajmowała się: udzielaniem dopłat do kredytów inwestycyjnych dla rolników, przetwórstwa rolno-spożywczego, usług dla rolnictwa oraz tworzenia nowych miejsc pracy na obszarach wiejskich.
Tags: agencja, finanse, fundusz, gwarancja, opłaty, polityka, rolnego, rolnictwo, rynku
pomoc Unijna
Dopłata bezpośrednia
Dopłata bezpośrednia jest rodzajem bezzwrotnej pomocy finansowej, udzielanej rolnikom w Unii Europejskiej w ramach Wspólnej Polityki Rolnej.
Do dystrybucji środków stworzono Zintegrowany System Zarządzania i Kontroli (IACS). W Polsce jego budową zajmuje się Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, we współpracy z resortem finansów, spraw wewnętrznych i administracji, GUS, Głównym Geodetom Kraju, Inspekcją Weterynaryjną i KRUS. Agencja co roku sprawdza i zatwierdza około 6 milionów wniosków w oparciu o zinformatyzowana bazę danych, system identyfikacji działek rolnych, identyfikacji i rejestracji zwierząt.
Aby otrzymać dotacje, rolnik musi zarejestrować się w systemie i zgodzić na późniejszą kontrolę danych umieszczonych na wniosku, zwierząt i upraw.
Od dłuższego czasu IACS krytykowany jest ostro za przydzielanie środków głównie wielkim właścicielom ziemi a nie rolnikom. Do 2009 r. lista osób korzystających z pomocy była utajniona, dopiero na podstawie rozporządzenia Komisji Europejskiej, część krajów zaczęła ujawniać beneficjentów. Kolejnym zarzutem było nierówne traktowanie rolników w państwa tzw. starej i nowej Unii.
Niekiedy dopłaty są tak niskie, że przewyższają je koszty administrowania.
Od 2007 r. Agencja Rynku Rolnego rekompensuje rolnikom część zakupu materiału siewnego z kategorii elitarnych lub kwalifikowanych. Ma to na celu zwiększenie udziału materiału kwalifikowanego w polskich gospodarstwach, co oznacza polepszenie się plonów i ich jakości. Do 1 ha powierzchni gruntów ornych obsianych takimi nasionami wynosi 100 zł w przypadku zbóż, mieszanek zbożowych i pastewnych, 160 zł w przypadku roślin strączkowych i 500 zł dla ziemniaków.
Materiał siewny powinien znajdować się w zamkniętym opakowaniu, zaopatrzonym w etykiety urzędowe lub przedsiębiorcy. Ich sprzedażą mogą się zajmować wyłącznie podmioty wpisane do rejestrów prowadzonych przez Wojewódzkich Inspektorów Ochrony Roślin i Nasiennictwa. Przy zakupie należy wziąć odpowiednie dokumenty potwierdzające, na fakturze zakupu musi się znaleźć nazwa gatunku i odmiany, kategoria lub stopień kwalifikacji, numer partii materiału siewnego oraz data sprzedaży.
Do obsiania 1 ha musi zostać użyta minimalna ilość materiału siewnego: 150 kg w przypadku pszenicy zwyczajnej, pszenżyta, owsa i łubinu, 130 kg w przypadku żyta populacyjnego i jęczmienia itp.
Tags: dopłata, europejska, gus, iacs, krus, polityka, rolne, unia, wspólnota
pomoc Unijna
Krótka historia hodowli roślin
Współczesna nauka zajmująca się hodowlą roślin, od początku istnienia zdołała wypracować wiele metod i rozwiązań, pozwalających tworzyć ulepszone odmiany roślin. Jednak ludzkość nie zawsze dysponowała narzędziami naukowymi.
W początkach rolnictwa człowiek neolity mógł się kierować jedynie doświadczeniami praktycznymi, prowadzonymi metodą prób i błędów.
W większości ośrodków antycznych wywodzących się z okresu neolitu, rolnictwo rozwinęło się około 10 tys. lat temu. Już w tym czasie ludzie zbierający owoce traw oraz miejscowych roślin dziko rosnących poszukiwali dorodniejszych form, by ta drogą uzyskać więcej smacznego pożywienia. Dzięki selekcji człowiek nie tylko zaadoptował je dla rolnictwa, ale również ulepszył.
Zachowały się teksty pisarzy antycznych, na przykład Perifiton historias Teofrasta z Eresos (370-287 p.n.e), greckiego uczonego zwanego ojcem botaniki, zawiera szczegółowy opis roślin, z którego wynika, że uprawiane wówczas gatunki niewiele różniły się od współczesnych.
Pierwsze naukowe koncepcje dotyczące powstawania gatunków sformułował jednak dopiero francuski badacz Jean Baptiste Lamarck (1744-1820). Posiadając przygotowanie biologiczne i znajomość zmienności istot żywych, doszedł do przekonania, że decydujące dla powstania tej zmienności są warunki bytowania. Wypracował ideę zmienności ciągłej, zakładającą że częste używanie jakiegoś organu powoduje jego kształcenie coraz doskonalsze z pokolenia na pokolenie, przy czym zmiany zachodzące pomiędzy dwoma pokoleniami nie są widoczne. Natomiast po setkach tysięcy pokoleń ewoluujące gatunki są zupełnie różne.
Ideę tą przejął i rozwinął Charles Robert Darwin (1809-1882) w swoim epokowym dziele O powstaniu gatunków. Zgromadził wszystkie informacje, dostępne w swojej epoce, dodał do nich własne obserwacje i utworzył system filozoficzny. Największą zasługą Darwina było wyjaśnienie roli selekcji naturalnej i sztucznej w procesie powstawania gatunków istot żywych.
Skromny zakonnik augustianin, Gregor Johann Mendel (1822-1884), krzyżując odmiany grochu w małym ogródku przyklasztornym, odkrył że dowolna cecha nie jest dziedziczona w sposób ciągły, ale skokowy (wynikające z możliwości łączenia się gamet – o czym wiemy dopiero dzisiaj). Prawo Mendla zostało ponownie odkryte i sprecyzowane przez H. de Vriesa w 1903 r. Od tego czasu obserwuje się żywiołowy postęp w tej podstawowej dyscyplinie nauk przyrodniczych, jaką jest hodowla roślin.
Tags: błędy, człowiek, historia, hodowla, neolit, owoce, rolnictwo, rośliny
Bez kategorii
Rola hodowli roślin w rolnictwie V
Z genetycznego punktu widzenia rozróżniamy odporność poziomą czyli horyzontalną i odporność pionową, wertykalną. Jeżeli w populacji roślin odpornych nastąp mutacja dominującego genu warunkującego odporności na recesywny allel, wtedy powstają warunki do rozwoju patogenu na roślinach o genach recesywnych, występujących na około 25% populacji. Ponieważ jednak szansa przeżycia genu recesywnego jest mniejsza niż genu dominującego – patogenowi grozi zagłada. Przed śmiercią chroni go jednak spontaniczna mutacja czyli przejście określonego genu z dominującego w recesywny. Powstały w ten sposób mutant może atakować gospodarza bez względu na jego pierwotny gen odporności. W związku z tym u gospodarza ma miejsce kolejna mutacja, przeciwko atakowi patogenu.
Jeżeli w trakcie długotrwałego ataku patogenu na różne populacje gospodarza, wytworzą się liczne genetyczne zmiany – agresywności u szkodnika i odporności u gospodarza a w konsekwencji liczne rasy fizjologiczne patogenu atakujące określone genotypy gospodarza.
Zróżnicowanie, a potem identyfikacja ras jest możliwa przez obserwowanie różnic w porażeniu rośliny przez czynnik chorobotwórczy tych a nie innych odmian (służących do tzw. testowania ras). Jest to przykład odporności wertykalnej.
Natomiast odporność horyzontalna polega na braku genetycznego zróżnicowania u patogenu, niezależnie od użytej rasy, wynik będzie jednakowy.
Jeżeli stwierdzimy, że rośliny posiadają odporność pionową, hodowla odmian odpornych musi być prowadzona w kilku etapach. Na początku należy zaobserwować, jakie rasy patogenu występują na interesującym nas obszarze. Po ustaleniu tego, ograniczamy prace do wypracowania odporności na najczęściej występującą rasę.
Następnie zbieramy materiał wyjściowy odmian odpornych i przystępujemy do wprowadzenia pożądanych genów do odmian, nad którymi pracujemy. W tym celu wielokrotnie krzyżujemy mieszańca z formą nieodporną (wartościową) i za każdym razem wybieramy roślinę odporną, w wyniku tego otrzymujemy nową wersję właściwej odmiany, która oprócz odporności niewiele różni się od wartościowej formy nieodpornej.
Dobrze prowadzone kolekcje roślin uprawnych, są cennym źródłem materiału wyjściowego. Ze względu na swoje właściwości noszą nazwę banków genowych, do których często sięgają hodowcy.
Tags: allel, gen, mutacja, patogen, proces, rolnictwo, rośliny, rozwój, wertykalną
nowoczesny sprzęt
Nazwa chroniona pochodzenia produktu regionalnego a oznaczenie geograficzne
Z nazwy chronionej pochodzenia może korzystać produkt regionalny, w przypadku którego produkcja surowców i cały proces ich przetwarzania odbywa się na konkretnym obszarze, wykorzystywanym przez nazwę produktu. Jakość i cechy produktu muszą być wynikiem pochodzenia z danego środowiska naturalnego.
Chronione oznaczenia geograficzne odnoszą się do produktów pochodzących z regionu, którego nazwę noszą, ale związek ten nie jest aż tak bliski. Produkt musi być wytwarzany w danym regionie ale wystarczy że będzie tu miała miejsce tylko jedna faza produkcji (surowce mogą pochodzić z innego miejsca). Pomiędzy produktem a regionem musi istnieć związek, ale jego charakterystyka nie musi być wyłączna.
Aby nazwa produktu została zarejestrowana musi być sama w sobie szczególna lub wyrażać szczególny charakter produktu. Nie może wprowadzać w błąd, szczególnie co do cech wyrobu, i musi być zgodna ze specyfiką lub oczekiwaniami konsumenta z punktu widzenia charakterystyki produktu. Nie mogą być zarejestrowane nazwy rodzajowe, które stały się nazwą powszechną produktu rolnego lub artykułu spożywczego.
Nie może zostać zarejestrowana jako nazwa pochodzenia lub oznaczenie geograficzne, jeżeli nie pokrywa się z nazwą odmiany roślin lub rasy zwierząt i może wprowadzić konsumentów w błąd co do prawdziwego pochodzenia wyrobu.
Chroniona nazwa pochodzenia (PDO) oznacza nazwę regionu, miejsca a w szczególnych wypadkach kraju używaną do opisu produktu pochodzącego z tego regionu, miejsca lub kraju. Jakość i cechy charakterystyczne są związane ze szczególnym otoczeniem geograficznym, właściwymi dla niego czynnikami geograficznymi i ludzkimi. Proces produkcji, przetwarzania i przygotowywania odbywa się na określonym obszarze.
Produkty mogą się także ubiegać o świadectwo szczególnego charakteru. Jest to cecha lub zespół cech odróżniający produkt od innych podobnych tej samej kategorii. Cechą taką nie jest wygląd, jakościowy lub ilościowy skład czy sposób produkcji. O ich specyfice decyduje element tradycyjny np. są wytwarzane na bazie tradycyjnych surowców, posiadają tradycyjny skład, ich produkcja opiera się na tradycyjnych sposobach wytwarzania.
Muszą posiadać opis metody produkcji, pochodzenie i charakterystykę surowca, użytych składników, właściwości fizycznych, chemicznych, mikrobiologicznych oraz procedury kontroli jakim zostały poddane.
Tags: cechy, chroniona, jakość, produkt, przetwarzanie, regionalny, środowisko, surowce, związek
Bez kategorii
Nauki rolnicze w Polsce
Źródłem postępu w rolnictwie, tak jak we wszystkich pozostałych dziedzinach, jest nauka. Pojęcie nauki technicznej lub nauki rolniczej obejmuje ogromny obszar wiedzy w dziedzinach często bardzo od siebie odległych.
W naszym kraju istnieją duże sprzeczności pomiędzy nauką a praktyką rolniczą, co jest związane z poziomem rozwoju społecznego i gospodarczego kraju. Rolnicy najczęściej nie są przygotowani do przyjmowania postępu naukowego i jego wyników. Powoduje to duże wyprzedzenie nauk rolniczych do możliwości ich wdrożenia. Grupa chętna do przyjmowania nowych rozwiązań jest stosunkowo nieliczna. Bez poważnych zmian w strukturze szkół rolniczych i przekazywania informacji, powstania instytucji upowszechniających wiedzę rolniczą nie ma szans na poprawę sytuacji.
Zmiany polityczne, zapoczątkowane w 1989 r. spowodowały znaczne spowolnienie postępu naukowego w rolnictwie polskim. Jedną z przyczyn było załamanie się gospodarki PGR a także koncentracja prac na potrzeby gospodarki wielkotowarowej prowadzonej przez państwo, które okazały się mało przydatne w nowych realiach ekonomicznych.
Wprowadzona w 1991 r. ustawa o Komitecie Badań Naukowych ograniczyła do minimum wpływ resortu rolnictwa na kierunki badań w podlegających mu instytucjach, uniemożliwiając prowadzenie spójnej polityki naukowej.
Podział na niezależne struktury: szkolnictwo rolnicze, instytuty resortowe, placówki naukowe Polskiej Akademii Nauk spowodowały trudności w wykorzystaniu potencjału badawczego, tworzenia dużych zespołów badawczych złożonych ze specjalistów wielu dziedzin, którzy mogliby pracować na przeciągu długiego okresu czasu. W kraju znajduje się zbyt duża liczna wąsko wyspecjalizowanych placówek badawczych oraz nadmiernie rozdrobniony podział wyższych szkół rolniczych na wydziały, działające w oparciu o przestarzałe programy kształcenia.
Rolnictwo jest dziedziną gospodarki zbyt rozproszonej, aby mogło sponsorować badania ze środków pozabudżetowych, jak to ma np. miejsce w przemyśle wydobywczym.
Wyjściem z sytuacji może być większa racjonalizacja systemu, polegająca na ograniczeniu liczby placówek, wydziałów w szkołach wyższych, dostosowanie struktury do zmian jakie zaszły w kraju. Komitet Badań Naukowych nie wykazywał w czasie swojego dotychczasowego istnienia chęci do rekonstrukcji placówek naukowych i nauk rolniczych, pozostawiając bez zmian formy wywodzące się z czasów realnego socjalizmu, co powinno ulec zasadniczej zmianie.
Tags: dziedzina, kraj, nauka, Polska, praktyka, rolnicza, rolnicze, rolnik, struktura, wiedza
wykształcenie rolnika
Rola hodowli roślin w rolnictwie IV
Życie roślin nie ogranicza się do pobierania wody i rozpuszczonych w niej soli mineralnych, składników pokarmowych oraz pobierania węgla z atmosferycznego bezwodnika kwasu węglowego w procesie fotosyntezy. Rośliny wyższe często współżyją z roślinami niższymi lub innymi organizmami. Może to być korzystne dla obu stron, wtedy mówimy o symbiozie, lub korzystne dla jednej z roślin ale szkodliwe dla drugiej, co nazywamy pasożytnictwem.
U roślin motylkowatych możemy zaobserwować symbiozę z grzybami i bakteriami, na ich korzeniach bakterie wiążą azot atmosferyczny, dlatego są znakomite na tzw. nawozy zielone. Po ich uprawie ziemia jest wzbogacona o azot i spulchniona.
Podobna sytuacja zachodzi w warunkach naturalnych pomiędzy roślinami wrzosowatymi a grzybami. W sklepach dostępne są szczepionki mikoryzowe dla dużej grupy gatunków.
Symbioza polega na wymianie, rośliny niższe wiążą azot atmosferyczny i dostarczają go roślinom wyższym, w zamian otrzymując węglowodany. Podobnie jest podczas zapylania kwiatów przez owady, korzystają z pyłku lub nektaru w zamian przenosząc pyłek na znamiona innych osobników.
Takie zgodne współżycie nie zawsze ma miejsce, często tylko rośliny niższe lub zwierzęta odnoszą korzyść a rośliny wyższe cierpią na wzroście lub są niszczone. To przypadki pasożytnictwa, w trakcie którego grzyb, bakteria czy wirus, zwane w takim przypadku patogenami, rozwijają się kosztem rośliny, na której pasożytują (gospodarza). Patogeny powodują choroby, które są ważnym zagadnieniem dla hodowcy roślin, starającego się wyselekcjonować odmiany na nie odporne.
Podobnie sprawa wygląda z uszkadzaniem roślin przez drobne zwierzęta, najczęściej owady lub nicienie.
Wyhodowanie odmian odpornych ma bardzo ważne znaczenie praktyczne. Podstawą jest występowanie genów odporności u gatunków dzikich lub zebranych w kolekcjach. Jak zaobserwowano, geny takie można często spotkać u gatunków dzikich roślin uprawnych lub odmian prymitywnych, najczęściej od dawna nieuprawianych. Rośliny musiały wykształcić odporność, aby przeżyć. Zatracają ją gatunki uprawiane, u których kwestia przeżycia w warunkach konkurowania z innymi roślinami stała się mniej ważna, a sztuczna selekcja skierowała się ku uszlachetnianiu rośliny (polepszenie smaku, wyglądu, zwiększenie plonu). W ten sposób wiele gatunków utraciło naturalna odporność.
Tags: atmosferyczne, fotosynteza, kwas, mineralne, nawozy, rolnictwo, rośliny, sole, węgiel
nowoczesny sprzęt
Rola hodowli roślin w rolnictwie III
Intensywny rozwój przemysłu przetwórstwa spożywczego, oraz gałęzi przemysłu, czerpiących surowce z rolnictwa, stawiają przed hodowcami roślin nowe wymagania. Dotyczą one uzyskania odmian odpowiednich do określonych celów przemysłowych.
Podstawa hodowli roślin będzie zawsze wybór najodpowiedniejszych genotypów roślin do istniejących warunków przyrodniczych. Wybór taki jest możliwy dlatego, że świat organizmów żywych nie jest zbiorowiskiem identycznych genotypów, ale jest zróżnicowany na większe lub mniejsze taksony, gatunki i rasy. W zmienności form roślin dopatrujemy się możliwości powstania nowej formy, których źródłem są mutacje zwane także zmianami skokowymi. Te mutacje, które rozprzestrzeniły się w określonych środowiskach przyrodniczych, uzyskały swoją przewagę dzięki większej szansie przeżycia od form rodzicielskich. W ten sposób gatunek dzieli się na drobniejsze formy systematyczne. Często są to ekotypy, charakterystyczne dla określonych rejonów geograficznych jako najlepiej dostosowane do warunków klimatycznych. Następuje ewolucja gatunków w kierunku lepszego wykorzystania środowiska, a tym samym zwiększenia szansy przeżycia. Zmiany dostosowawcze, utrwalane w naturze, są wykorzystywane do hodowli lepszych odmian.
Fakt istnienia zróżnicowania genetycznego na stosunkowo niewielkich obszarach, dowodzi silnego wpływu niewielkich czasami różnic w nasileniu czynników selekcjonujących populację roślin. Takie same procesy zachodzą w hodowli, badacz uzyska odmiany najlepiej dostosowane do środowiska, w którym prowadził selekcja. Możliwość uzyskania odmian uniwersalnych, dostosowanych do rozmaitych warunków środowiskowych jest sprzeczna z podstawowymi zasadami biologii.
Mówiąc o zróżnicowaniu środowiska i związaną z nim rejonizacja gatunków, należy pamiętać, że o liczbie wydzielonych rejonów decydują reakcję roślin na zmieniające się warunki środowiska.
Mając na przykład do czynienia z pszenica ozimą i jarą, możemy zaobserwować różnice w reagowaniu obu grup tego samego gatunku na różne warunki. Odmiany jare wykazują większą uniwersalność, natomiast odmiany pszenicy ozimej wykazują znaczną zmienność lokalną. Wynika to z faktu, że przebieg pogody w czasie zimy miał wpływ jedynie na plon pszenicy ozimej, pozostając bez zmian na plonowanie pszenicy jarej. Stąd wniosek, że odmiany pszenicy jarej są bardziej uniwersalne od ozimych.
Tags: genotyp, hodowla, mutacja, przyrodnicze, płody, rola, rolnictwo, rośliny, świat, zbiorowisko
nowoczesny sprzęt
Rola hodowli roślin w rolnictwie II
Nauki zajmujące się środowiskiem rolniczym mają również ważne znaczenie przy wyborze materiału wyjściowego do hodowli, stosowanych metod selekcji i właściwych kryteriów oceny rodów. Hodowca, pracując w określonych warunkach środowiskowych, musi badać związki pomiędzy panującymi tam warunkami a plonowaniem. Na tej podstawie selekcjonuje właściwe odmiany i gatunki. W tym celu musi dobrze poznać nauki rolnicze, zajmujące się środowiskiem i przetwarzaniem produktów rolnych jak gleboznawstwo, chemia rolna i nawożenie, meteorologia, klimatologia, ekologia roślin, uprawa roli i roślin, fitopatologia, zwalczanie chorób i szkodników roślin, agrozfizjologia.
Przy opracowywaniu materiału hodowlanego, niezbędna jest znajomość statystyki oraz rachunku podobieństwa i innych metod zaczerpniętych z matematyki.
Dokładne poznanie właściwości genetycznych roślin oraz zasobów środowiska daje możliwość najlepszego ich wykorzystania przez dobranie odpowiedniego genotypu. Zapewni uzyskanie najwyższego plonu z danego areału.
Człowiek już przed wiekami nauczył się wzbogacać glebę odpowiednimi zabiegami, koszty stosowanych nakładów nie mogą jednak przewyższać spodziewanej wartości zwyżki plonów. Istnieje ogólna zależność między wzrastającą wartością nakładów a wysokością plonów. O ile początkowo właściwie stosowane nakłady dają opłacalną zwyżkę plonów, o tyle dalsze dają coraz mniejsze zwyżki, aż przestają być opłacalne (ekonomika produkcji rolniczej).
Jest to główny powód intensyfikacji produkcji rolniczej, wymagający kształtowania się cen na zasadzie popytu i podaży, inaczej wolnorynkowej. Planowane wyznaczanie kierunków intensyfikacji, jeżeli pomija deficyt wynikający z rzeczywistych kosztów nakładów w stosunku do ustalonych cen produktów rolnych, prowadzi nie tylko do zmniejszenia podaży, lecz również zaburzeń w zaopatrzeniu. W ogólnym bilansie produkcji rolnej, liczy sie jej wartość, nie wysokość. Jeżeli rolnik ograniczony jest warunkami środowiskowymi, powinien zdecydować się na produkcję cennych plonów, na przykład przejść z upraw zbożowych na warzywne lub owocowe. Takie działanie można uznać za intensyfikację rolnictwa.
Hodowla roślin musi się dostosować do zmian w rolnictwie, np. popularność nawozów sztucznych pociągnęła za sobą konieczność stworzenia odmian dobrze reagujących na wyższe dawki składników pokarmowych.
Tags: agrozfizjologia, chemia, choroby, ekologia, gleboznastwo, hodowla, rolna, rośliny, szkodniki
nowoczesny sprzęt
Rola hodowli roślin w rolnictwie I
Hodowla roślin zajmuje się ulepszaniem roślin uprawnych, dzięki temu możliwe jest uzyskanie bardziej plennych i lepszych jakościowo roślin uprawnych. Od użycia właściwego materiału siewnego zależy końcowy wynik produkcji rolniczej, dlatego od hodowli odpowiedniego gatunku, będzie zależeć wysokość produkcji paszy dla zwierząt, zbóż chlebowych, warzyw, owoców, roślin przemysłowych i innych, służących celom gospodarczym i przemysłowym.
Hodowla roślin inicjuje postęp w rolnictwie i zależą od niej pomyślne wyniki w rolnictwie. Produkcja ta zależy od trzech zasadniczych grup czynników, przyrodniczych, technicznych i ekonomicznych. Do czynników przyrodniczych zaliczamy wszystkie, umożliwiające roślinom wzrost i rozmnażanie. Są to uwarunkowania zewnętrzne, tkwiące w roślinach i zewnętrzne, tworzące środowisko.
Wewnętrzną struktura roślin, działaniem tkanek, przekazywaniem cech na potomstwo zajmują się następujące nauki: anatomia, fizjologia, biochemia, cytologia, genetyka i rozwijająca się dynamicznie gałąź fizyki, biofizyka.
Organizm roślinny wykształca się a potem działa w sposób wyznaczony w kwasie dezoksyrybonukleinowym (DNA), jednak pełna realizacja zapisanego tam kodu jest możliwa tylko wówczas, kiedy pozwalają na to warunki środowiskowe. Środowisko dostarcza roślinie budulca organicznego oraz potrzebną do chemicznych syntez energię. Rośliny samożywne czyli autotrofy czerpią budulec z gleby w postaci wody i rozpuszczonych w niej soli mineralnych, makro elementów i mikroelementów. Węgiel, podstawowy składnik materii organicznej, jest czerpany z powietrza w postaci dwutlenku węgla.
W procesie fotosyntezy roślina łączy węgiel z wodorem i tlenem, w wyniku czego powstaje cukier, glukoza, zasadniczy budulec materii organicznej. Dalej, roślina wykorzystuje glukozę do syntezy z azotem, siarką, fosforem i innymi pierwiastkami, tworząc w ten sposób białka i kwasy nukleinowe.
Energię potrzebną do tych procesów rośliny czerpią ze światła słonecznego, które jest niezbędne do fotosyntezy. Jest ona gromadzona w tkankach w postaci glukozy i potrzebna do wszystkich czynności życiowych. Dzięki glukozie roślina może oddychać.
Podsumowując, do prawidłowego rozwoju rośliny potrzebują światła słonecznego, wody, węgla oraz innych pierwiastków obecnych najczęściej w glebie. Od ilości tych składników w danym środowisku zależy wybór uprawianych tam roślin.
Tags: hodowla, pasza, plenne, rola, rolnictwo, rośliny, uprawne, wzrost, zboża
nowoczesny sprzęt
« Poprzednie wpisy